باز بهار بااواز پرندگانش طنين لحظه اي بي كسيم رو شاعرانه تر ميكنه ونسيم نمناك بهار گونه هاي خيسم رو همراهي ميكنه واسمون كه رنگش انگار ابي تر شده وهمه چيز درحال نو شدن و تازه شدنه وخورشيدم كه انگار از پارسال حرارت بيشتري داره ...خدايا پس چرا من اينگوشه هنوز سردمه بهارها امدند و رفتند اما هيچكدام بهار زندگي من نشدند هرچي دعاوالتماس و نيايش كردم براي عشقي كه شايد ديگر رسيدنش برايم رويايي بهاري خواهد ماند نمي دانم خدايا چرا رحمتت را از من دريغ مي كني يا هنوز نوبت من نرسيده ...خدايم تو خوب مي داني كه چقدرگل رزم را دوست دارم وچه شبهايي كه از روي ديواربلند پرچين ارزوهايم به دنبال تصوير رويايي اش بوده ام وعاشقانه نگاهش راتا طلوع سحردرذهنم تداعي و تصور كرده ام ...خدايم مگذارعشقم اينگونه پژمرده شود وحسرت شكفتنش تاابد به دلم بماند ...خدايم اه اي خدايم اي پناه و تكيه گاهم من او را ازتومیخواهم ...                            واسه عشقم دعا كنيد... براي سلامتي خودش و.. مادرش وخونوادش...